banner78

Bağımsızlık Savaşımız: Kuvayı Milliye - Dr. Emrullah Güney'in Kaleminden

banner93
02 Aralık 2020 Çarşamba 01:19
Bağımsızlık Savaşımız: Kuvayı Milliye - Dr. Emrullah Güney'in Kaleminden
banner53

BAĞIMSIZLIK SAVAŞIMIZ :

KUVAYI MİLLİYE

Dr Emrullah Güney

Ondokuz mayıs bindokuzyüzondokuz

Bir eski kıyı kenti Samsun.            

Bu başlayan bir yeni gün değil, bir çağ.

Duyar milyonlarca yüreğin çarpıntısını

Kocaman yüreğindeki kocaman vuruşta.

Bu vuruş, böyle canlı ya, korku yok gayri.

Bu vuruş böyle canlı ya, ölüm öldü.

“Ferman padişahın , dağlar bizim”  demiş Dadaloğlu.

Bunu diyemeyecek mi bir Mustafa Kemal?

                       Bir giz, bir kocaman yürekte

                       Kocaman dalgalarla halkı bulur.

Saray bitik, hayır yok saraydan,

Vahdettin İngilizin  avucunda, yitik.

Kim demiş Fatih’in torunu bu şaşkın,

Uykulu gözleri kelebek gözlükleri ardında,

Uykulu vicdanı, uykulu yüreği.

Oysa millet yaralı, ama diri.

Çok şey yapılabilir bu halkla.

Yeter ki dilince söylensin her bir şey,

Yeter ki içten söylensin, erkekçe söylensin.

Yeter ki söyleyen Mustafa Kemal olsun.

                            Bir giz kocaman yürekte

                            Kocaman taşkınlarla halkın olur.

                                     ( Orhan Asena .Kurtuluş Savaşı Destanı’ndan)

Uçurumun ucuna gelmiş, ardarda süren savaşlar sonu yıkılmış, halkı bez­gin ve de umutsuz bir ülke... Koca bir devlet göz göre göre tarihe karış­mış; elde kalan son parçası, Anadolu da tehlikede... Çünkü galip devletler Türkün ya­şam ortamını tümden yok etmek sevdasındalar. Anadolu, tarihinin en karanlık günlerini yaşıyor... Türk anaları Mehmetlerini Galiçya’da, Çanakkale’de, Kafkasya’da, Hicaz’da yitirmiş...Gidenlerin çoğu geri dönmemiş.. Söke söke almışlar bağrından... Güttüğü da­var sürüsünün başından koparmışlar, çift sürerken sabanın kolundan çekip al­mışlar... Doğurgan Anadolu hatunu Mehmetsiz kalmış... Anadolu kadını gidip de gelmeyenlerine ağıtlar yakmakta... Kara bulutlar dolaşıyor gökte... Bir uğursuz­luk çökmüş ki Anadolu üstüne, kendiliğinden çekip gidesi değil...

Ozan öğretmen İzzet Çetin’den dinleyelim, Anadolu’nun durumunu ..

Dağları dağ,

Yokuşları yokuş,

Kışları kış,

Bir ülke varmış.

Açları aç,

Çıplakları çıplak,

Yoksulları yoksul yaşarmış

Karanlıklarda bir ülke…

Ne güneşler doğmuş batmış üstüne,

Ne esmedik yeller kalmış…

Böyle bir ülke varmış

Daha da bu çağda

Masallarda…

Birinci Büyük Paylaşım Savaşının halk dilindeki adı Cihan Harbi..Ya da seferberlik.. Bu büyük savaşlarda Çanakkale cephesinde, Doğu cephesinde, Filistin cephesinde vuruşan , ordulara komuta eden ve silah bırakışmasında İstanbul’a dönen, ancak, boş durmayıp ülkenin kurtulması için planlar hazırlayan ve Bandırma Vapuru ile 19 Mayıs 1919 günü Samsun’a ulaşan Ordu Müfettişi Mustafa Kemal Paşa’ya kulak verelim bir..O namlı askeri dinleyelim de ülkenin içinde bulunduğu durumu, yani manzarai umumiyeyi öğrenelim.

"Ordunun elinden silahları ve cephanesi alınmış ve alınmakta... İtilaf dev­letleri, Ateşkes Anlaşması hükümlerine uymayı gerekli görmüyorlar. Birer uy­durma nedenle, itilaf donanmaları ve askerleri İstanbul'da. Adana iline Fran­sızlar, Urfa Maraş, Antep'e İngilizler girmişler... Antalya ile Konya'da İtalyan birlikleri, Merzifon'la Samsun'da İngiliz askerleri bulunuyor. Her yanda yabancı devletlerin subay ve memurları ve özel adamları çalışmakta... Daha sonra, sözümüze başlangıç olarak aldığımız tarihten dört gün önce, 15 Mayıs 1919'da itilaf devletlerinin uygun bulmasıyla Yunan ordusu İzmir'e çıkarılıyor" (Nutuk'tan)..

Balkan Savaşında koparabildiğince toprak kazanan Yunanistan, Birinci Dünya Savaşına girmeyip, eski Bizans’ı diriltme "Megali idea” hayalleriyle Anadolumuza göz dikiyor... Büyük Britanya imparatorluğunun kışkırtması, iz­ni ve desteğiyle sonunda İzmir'de "Büyük ve anlamlı Küçük Asya Askeri Hareka­tı" başlıyor. Fakat, Yunanistan bambaşka şeyler beklemektedir.

 Ve İlk kurşun atılıyor İzmir'de; olayları harekete geçiren ilk kurşun bir kalk borusu gibidir...

Hasan Tahsin de ilk kurşunu atan, ilk kalk borusunu çalan yiğit...

Mehmetler Galiçya’da kaldı, Çanakkale’ den dönmedi, Kafkasya’da yitti, Hi­caz çöllerinden geri gelmedi ama, o doğurgan Anadolu, elindekiyle yetinmesi­ni de bilirdi. Bunlar artık yaban topraklarını değil, kendi öz yurtlarını koruya­caklardı. Sürüleri çobansız kalacakmış: ne gam. Ve Mehmetler bıraktılar har­man mevsiminde ekin biçerken tırpanlarını, yurdun savunmasına koştular... Ve Mehmetler bıraktılar örse çekiç vurmayı, Yunanın önüne dikildiler. İşliklerde, evlerde, dükkanlarda yaşlı erkekler, analar, gelinler, bebeler kaldı yalnız... On­lar da giden oğullarına yardım edeceklerdi. Yaşam durmayacak, sürüp gide­cekti... Kuvayı Milliye... Güzel Türkçemizle Ulusal Güçler... Hasan Tahsin’ in çektiği tetikle tetiklenmiş, uyanmış, yay gibi gerilmiş , okunu düşmanın bağrına atmağa hazır Anadolu yiğitlerinin örgütü... Bir “ halk yiğitlemesi teşkilatı "...

Kuvayı Milliye direnmek demektir... Haksıza karşı haklının savunulması demektir. Yunan ordusunun ve ardındaki besleyicilerinin kıyıcılığına , zulmüne karşı yiğitçe, koçakça kafa tutmak  demektir Kuvayı Milliye..

Neden devletin orduları karşılamıyordu işgalci, sömürgeci orduları? Ne­den devletin ordusu önlemiyordu bu zulmü, insanlığın yüz karası bu eziyetle­ri? Sanki bir hakmışçasına, Yunan ordusunun içerilere doğru ilerlemesine ne­den göz yumuluyordu?

Ordularımız dağıtılmış, cephane depolarımıza, savaş gemilerimize, tren yollarımıza el ko­nulmuştu. 1912 den beri süren savaşlar koyu bir bezginliğe düşürmüştü hal­kı... Fakat, daha düne değin sınırlarımız içinde binbir olanağı değerlendirip ra­hatça zenginleşen Yunanlar, İzmir'e ordularını çıkarınca bir silkindi ulus, bir açtı gözlerini ve kaptığı gibi nacağını, çiftesini, tabancasını..Çiftçi tırpanıyla, çoban mesesiyle .. Karşı durdu düş­mana... Toplandı, karar aldı, örgüt kurdu, baş seçti... Sonra... Sonrası bir des­tan...

Ulusal Kurtuluş Savaşımız bir güzel yiğitlemedir... Bir güzel Kuvayı Milliye koçaklamasıdır... Bıyığı yeni terlemiş, gıdasızlıktan tam boya erişememiş, fa­kat yüreği çatal çatal, namusunu çiğnetmemeye kararlı insanlara özgü bir ışık­la gözleri aydınlanmış Anadolu yiğitlerinin öyküsüdür Kuvayı Milliye...

Kimler önayak oldu Kuvayı Milliye’ye? Örgütün çekirdeğini kimler attı bu bi­tirgen toprağa da boy verdi? Boy verip de düşmanı yurttan kovdu?

“Küçük Asya” derler onlar

Bizim Halk dilimizde Anadolu.

Baştan başa derdimiz çilemiz

Bir avuç ekp bir avuç biçtiğimiz

Yakıp gecelerini türkü diye söylediğimiz

Kayalarından tuz çekip ekmek yediğimiz

Garip çeşmelerinden su içtiğimiz

Sırrı bir bizlere açık Anadolu !

            (Ceyhun Atuf Kansu,Sakarya Meydan Savaşı’ndan)

Yunan ordusunun zulmüne, kıyımına, eziyetlerine dayanılamıyordu. İleri görüşlü ki­şiler, aydın gençler bıçağın kemiğe dayandığını hissetmeye başlamışlardı. Bi­rinci Dünya Savaşına yedeksubay olarak katılıp da, silah bırakışması üzerine köylerine, kentlerine dönen öğretmenler, aydın din adamları, efeler, çeteciler... işte bunlardı Kuvayı Milliyeyi kuranlar...Örgütleyip de bir halk direniş hareke­ti olarak yürütenler...

Çal borazancı başı çal borazanı

Kafkasya’dan Galiçya’dan Yemen’den

Toplansınlar ne yiğitler kalmışsa.

Topla birbirine çat Osman Çavuş

Kurtarılmış yenik, yılgın cephelerden

Kaçırılmış ne tüfekler kalmışsa.

Çağır gelmeye hazır kumandan bey

Gençlikleri toz duman hey, ateş barut

Gelsinler ne zabitler kalmışsa.

Son tüfekleri yurdumun geride yok

Son askerleri yurdumun geride yok

Son zabitleri yurdumun geride yok

Son erkekleri yurdumun geride yok

Bir yol daha akmaya hazır

Son kanı Anadolu’nun geride yok.

          (Ceyhun Atuf Kansu, Sakarya Meydan Savaşı’ndan)

İzmir, Yunanlarca ele geçirildiğinde, Ege’nin cümle köyünde, kentinde  önceleri büyük bir şaşkınlık yaşadı halk.. Fakat toparlanma çabuk oldu. İlk onbeş gün içinde örgütler süratle kuruldu. O zamana değin yol kesen, kasaba basan dağ eşkiyası, birbirine düşman gözle bakan efeler, zeybekler bırakıp suçsuz halkımızı soyma­yı, ortak düşmana, Yunan ordusuna direnmeye başladılar. Madem Anadolu’y­du tehlikede olan... Birleşmek gerekiyordu. Tüfekler kırıktı: olsun !... Cephane yetersizdi: olsun ! Düşmanın topu, mitralyözü, kamyonu, uçağı vardı: olsun !Yurdun elden gitmesi tehlikesi ortadayken .. Yokluğun, kıtlığın ne önemi vardı ki.? Çünkü bu, ezene karşı ezilenin, haksıza karşı mazlumun baş kaldırmasıydı... Haklı olanların inancı öbürlerinin silah üstünlüğünü bastırıyordu.

Kuvayı Milliye neydi ? Kuvayı Milliye bir anlamda Mustafa Kemal demekti. İstanbul’daki sultan saraylarının ve Babıali’nin fesine karşı kalpak vardı , Yunan ordusuna karşı çarpışanların başında... Bir di­ğer adları da Kemalci idi Kuvayı Milliye yiğitlerinin...Batılılar için Kemalist, korkulan bir terimdi. Fakat, direndikleri yalnız Yunanistan’ ın sömürgeci or­dusu da değildi Kuvayı Milliye kahramanlarının... İçteki düşman da Yunandan  geri kalmıyordu. Sadrazam Damat Fe­rit Paşa ve Hükümeti, Anadolu’daki Ulusal ayaklanmayı bastırmak istiyordu. Yunanın ekmeğine yağ süreceğini bile bile... Türkü Türke kırdırmaktı amaç­ları... Padişah da onaylıyordu bu kıyımı... Şeyhülislamdan aldıkları bir fetva ile Hilafet Ordusu kurmuşlardı. Bu ordunun paralı askerleri de vardı. Kaydolanla­ra  aylık bağlanıyordu. Halkın bu orduyu desteklemesini isteyen bildiriler İn­giliz , Fransız uçaklarıyla Anadolu’ ya dağıtılıyor, havadan yağdırılıyordu... İstanbul Birinci Divanı Harbi Örfi, uydurma gerekçelerle Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşlarını gıyaben idama mahkum ediyordu...

Erzurum Kongresinde alınmış bir karar vardı... İstanbul Hükümetinin tüm uğraşlarına, tüm karşı koyma çabalarına karşın, Mustafa Kemal Paşa içten, inançlı sesiyle şöyle diyordu:

            ‘’ KUVAYI MiLLiYEYi AMiL VE iRADEi MiLLiYEYi HAKiM KıLMAK ESASTıR. "

Yani, Ulusal Güçleri etken ve ulusal iradeyi egemen kılmak temel ilkedir. Kuvayı Milliye örgütü kurulduktan sonra önemli çalışmalar yapılmıştır. Si­vas Kongresinden sonra Heyeti Temsiliye, Anadolu’daki kutsal savaşı örgütle­meye, desteklemeye, komutan göndermeye başlamıştır. Öyle ki, artık Anado­lu sahipsiz değildir. Heyeti Temsiliye ta 1920 yılının 23 Nisanına değin, bir Ba­kanlar Kurulu gibi çalışacaktır.

Ulusal Kurtuluş Savaşımızda Kuvayı Milliye’nin başarılarını madde madde sıralarsak, bu halk direniş örgütlerinin geniş çaplı, başarılı çalışmaları daha iyi anlaşılır.

*    Türk Ulusunun Yunan işgalini kabul etmediğini dünyaya   

      duyurmak,

*     Yunan ordusunun içerilere doğru ilerlemesini önlemek,   

       geciktirmek,

*     Baskınlar yaparak Yunanların moralini bozmak,

*     Babıalinin yardımlarıyla başkaldıran iç hayınları susturmak,

*     Türk köylerini Rum ve Ermeni çetelerden korumak,

*     Türk Ordusunun yeniden kurulmasına olanak ve zaman    

       kazandırmak,

*    Anadolu ayaklanmasını  bir Ulusal Kurtuluş Savaşı olarak tanıt­

       mak,

*     Cephane kaçırabilmek için İstanbul yolunu Ankara’ya açmak..

Kuvayı Milliye, Birinci Dünya Savaşının sonunda ordularımızın dağıldığı olağanüstü günlerde, tehlikenin dört bir yanımızı sardığı kritik dönemde kurul­muş ve başarılı işler yapmıştı... Yerel güçler Yunan ordusuna karşı zaman za­man zaferler kazandılar. Baskınlarla Yunan askerlerinin moralleri bozuluyor, silah ve cephane, mühimmat ele geçiriliyordu. Fakat karşımızdaki ordu düzenliydi. Düzen­li, orduya karşı düzenli ordu çarpışabilir ve son zafer böyle kazanılabilirdi. Bu nedenle Türkiye Büyük Millet Meclisi, çete savaşlarıyla kesin zaferin kazanı­lamayacağını anlamıştı... İnönü Savaşlarından önce düzenli Türk ordu birlik­lerinin kurulmasıyla Kuvayı Milliye’nin önemi azalmadı yine de... Çünkü Ordu­muzla kenetlenmiş olarak, yanyana Ulusal Kurtuluş Savaşımızın sonuna de­ğin düşmanla çarpıştı Kuvayı Milliye’nin adsız yiğitleri... Yalnızca batıdan iler­leyen Yunan ordusu değildi çarpıştıklar!... Anadolu güneyinde Antep’te, Maraş’ta, Adana’da, Urfa’da, Fransızlara karşı direndiler, yurt için öldüler, ölümsüzleştiler...

Doğuda Ermenilere ve Gürcülere karşı da dövüştü Kuvayı Milliye yiğitleri... Karadeniz kıyılarında ve dağ­larında Pontusçulara karşı vuruştular... Bir hiyanet yarışı içinde İngiliz ve Yu­nan paralarıyla beslenip silahlanan yerli hayınları da Kuvayı Milliye kahramanları tepeledi, etkisiz kıldı .. Kuvayı Milliye yiğitlerinin binlercesi Anadolu’nun dağında, dü­zünde, yaylasında, denizinde şehitlik rütbesini kazandı... Direnmeleri ve kent­lerimizi savunmalarıyla yüzümüzü ak ettiler. Namusumuzu çiğnetmediler düşmana...

Kuvayı Milliye yaratmış bir ulusa , Türk ulusuna ne mutlu !...

…………………………………..

Son Güncelleme: 02.12.2020 01:25
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner39